De pushpass perfectioneren: vier sleutels uit de KNHB-coachschool

Vraag een willekeurige hoofdklassespeler welke techniek hij of zij het meest oefent. Je krijgt vrijwel altijd hetzelfde antwoord: de pushpass. Niet de spectaculaire sleeppush of dragflick, maar de gewone vlakke pushpass van tien tot twintig meter. De pass die negentig procent van een wedstrijd vult.

Sleutel één: de plek van de bal

De bal moet ongeveer ter hoogte van je voorste voet liggen, iets buiten je standbeen. Te dichtbij en je verliest kracht. Te ver weg en je raakt de bal met de punt van de stick in plaats van het brede vlak.

Bij de KNHB-coachopleiding wordt geleerd dat de bal precies onder je linkerhand hoort te liggen op het moment dat je hem afgeeeft. Probeer dit eerst rustig in je eigen tempo, zonder druk van een tegenstander. Pas als de plek vanzelf klopt, ga je versnellen.

Sleutel twee: greep en hoek

Linkerhand bovenaan, stevig vast. Rechterhand iets lager en ontspannen. Het stickblad is volledig gesloten op het moment dat je de bal raakt. Dat betekent: de voorkant van het blad wijst in de richting waar de bal naartoe moet.

Een open stick veroorzaakt een schuine, draaiende bal die je medespeler moeilijk kan aannemen. Veel jeugdspelers oefenen passes wel, maar checken nooit hun stickhoek. Een paar minuten met een trainer die meekijkt scheelt al snel maanden aan slechte gewoontes.

Sleutel drie: gebruik je heupen

De pushpass krijgt zijn kracht niet uit je armen, maar uit je heupen en het verplaatsen van je gewicht van achter naar voor. Stap met je voorste voet in de richting van de pass terwijl je duwt. Veel jeugdspelers "slaan" de pushpass kort, wat een ploppende bal geeft.

Een goede pushpass voelt aan als duwen met je hele lichaam, niet als een klap. Probeer eens met je ogen dicht te oefenen tegen een muur. Als je puur op gevoel een rechte, harde bal terugkrijgt, weet je dat je gewichtsoverdracht klopt.

Sleutel vier: kijk vóór je pusht

Dit is wat een speler op niveau onderscheidt. De seconde voor je de bal raakt, scan je het veld. Waar staat je medespeler? Welke voet heeft hij naar voren? Pas wanneer je dat weet, geef je de bal af. Gericht op de stick, niet op de speler.

"Een goede pass arriveert op de stickhand van de ontvanger," schreef Floris Jan Bovelander ooit, "niet op zijn schoenen."

Hoe je dit echt eigen maakt

Oefen deze vier punten in pasoefeningen tegen de bandtroep van het veld. Honderd herhalingen per training, drie keer per week. Binnen één seizoen merk je dat je passes harder, vlakker en nauwkeuriger worden.

Vraag je teamgenoten om eerlijke feedback. Komt de bal vlak aan? Of stuitert hij? Komt hij op de stick of moet je medespeler ervoor lopen? Een paar wedstrijden lang bewust letten op die feedback en je merkt aan het einde van het seizoen dat je medespelers vaker een vrije eerste actie hebben. Dat is de beloning voor het saaie maar belangrijke werk.